Gras, hooi en hoe u voert

Wat er in het ruwvoer zit — en hóé u het geeft — bepaalt een groot deel van de gezondheid van uw paard. Een paar inzichten over gras, hooi en voeren.

Voordroog is niet geschikt voor insulinegevoelige paarden — wat het etiket ook zegt

Voordroog geeft doorgaans een grotere insulinerespons dan hooi met hetzelfde gemeten suiker- en zetmeelgehalte. Voor een paard met bevestigde insulinedysregulatie is voordroog het beste te vermijden, ongeacht het cijfer op de baal.

Hetzelfde weiland kan bij dageraad veilig zijn en 's middags riskant

Gras maakt suiker in zonlicht, dus het suikergehalte is het laagst vóór zonsopgang en kan tegen het midden van de middag enkele keren hoger liggen. Voor een suikergevoelig paard is grazen vroeg in de ochtend op een bepaald weiland veel minder riskant dan datzelfde weiland later op de dag.

Hooi weken haalt suiker eruit — maar ook mineralen

Hooi ongeveer een uur weken in koud water kan tot de helft van het suiker en zetmeel wegspoelen. Het spoelt echter ook wateroplosbare mineralen weg, zoals kalium, magnesium en natrium — een dieet met geweekt hooi vraagt dus om een aangepaste mineralenbalans ter compensatie.

Opgeslagen hooi verliest zijn vitamines

Hooi is geen betrouwbare vitaminebron zodra het is opgeslagen. Vitamine A (uit bètacaroteen) daalt na ongeveer zes maanden tot verwaarloosbare waarden, en tot 88% van de thiamine (vitamine B1) kan in dezelfde periode verloren gaan. Verkleurd, niet-groen hooi is een slechte vitaminebron — een reden waarom een gebalanceerd supplement telt.

Gedroogde luzerne bevat veel meer vitamine E dan grashooi

Luzerne behoudt bij het drogen veel meer van zijn vitamine E dan grashooi — grofweg 90–130 IE/kg tegenover 15–60 IE/kg voor grashooi. Het is een van de meest onderbenutte ruwvoerbronnen van deze belangrijke antioxidant.

Dit is algemene informatie. Het vervangt niet het individuele voedingsplan dat uw EVN-dierenarts voor uw paard opstelt na beoordeling.